Vode Zvonačke Banje koristili su stari Rimljani, ali se za njih nije znalo sve do 1903. godine, pošto je lekoviti izvor bio zatrpan i teren oko njega za­rastao šumom. Rimski bazeni, zgrade i novac dokazuju antičku fazu lečilišta, koje je bilo poznato i u srednjovekovnoj Srbiji. Tada je Zvonačka Banja bila i središte Župe, a uz stara zdanja, imala je manastir i konake. Turci su je uništili već u svojim prvim najezdama. Na inicijativu seoskog učitelja izvor je 1903. godine otkopan i otkriveno je šturo kupatilo. Iste godine nad bazenom je podignuta primitivna zgrada i od tada je, posle mnogo vekova, Zvonačka Banja ponovo postala banjsko lečilište.

Godine 1912., izgradjen je sabirni rezervoar za vodu glavnog izvora i dovodnim kanalom ona je sprovedena u 50 metara dugački bazen. Tada, lečilište nije imalo nijednu zidanu zgradu, pa su gosti gradili kolibe i improvizovana skloništa. Od 1920. godine lečilište je izdavano u zakup na godinu dana.

Otvaranjem lokalne pruge do ugljenokopa Jerma 1927. godine počelo je brže izgradjivanje Banje. U toku drugog svetskog rata Bugari su proširili ba­zene u kupatilu. Lečilište je dočekalo kraj rata zapušteno i opljačkano. Posle II svetskog rata uredjeni su banjski park i okolina, prilazni putevi i nabavljena nova oprema.

Tako stara, dugo zaboravljena, Banja postaje sve uredjenija, poznatija i posećenija.