I u doba Vizantijskog carstva znalo se za lekovita svojstva nekih danas, najpoznatijih banja Srbije. Koristila ih je vlastela ali i narod srednjevekovne Srbije, dok su neke kao Trepča i Ovčar banja bile metosi srpskih manastira.Pošto su osvojili ovaj deo Balkana, Turci ostavljaju tragove svog prisustva u Koviljači, Ribarskoj, Sijerinskoj banji, a turska kupatila "amami" i danas se upotrebljavaju u Sokobanji, Novopazarskoj ali i Brestovačkoj banji. Krajem XIX i početkom XX veka banje postaju sve popularnije medju srpskim industrijalcima, trgovcima, ali i piscima, slikarima i drugim umetnicima, što doprinosi da naše banje postaju sve popularnije i interesantnije i za turiste iz Evrope, pa tako Koviljača, Niška, Vrnjačka banja postaju omiljeno boravište gostiju iz Austrije, Grčke, Madjarske.

Ova tradicija se nastavlja i nakon I svetskog rata, kada se u banjama grade velelepne vile, letnjikovci, saloni. Uredjuju se banjski parkovi po ugledu na francuske i italijanske. Sa razvojem ugostiteljstva, sve više pažnje se posvećuje i lečilištima.  Tako da u periodu izmedju dva svetska rata, banje postaju stecište gradjanskog sloja Srbije, koje rado posećuju i članovi kraljevske porodice Karadjordjević, koja gradi vile i lečilišta u većini banja, Koviljači, Vrnjačkoj...

Nakon II svetskog rata, banje se ubrzano razvijaju, grade se veći smeštajni objekti i lečilišta, te se banje sve više orijentišu kao mesta za oporavak, ali to ne umanjuje njihovu privlačnost kao mesta za zabavu i razonodu.